In Nederland is steeds meer aandacht voor een zogeheten ‘autonome dood’, waarbij iemand besluit om buiten de hulp van een arts een einde te maken aan zijn of haar leven, op een zelfgekozen tijdstip en zelfgekozen manier. Daarbij is het streven om op een waardige wijze te sterven en bij voorkeur niet alleen. Vaak staat de persoon die de keuze maakt centraal, maar wat is de ervaring van de persoon die achterblijft? De persoon die ervoor zorgt dat zijn of haar dierbare niet alleen sterft?
Krina Huisman deed een oproep aan nabestaanden om een brief te schrijven aan een overleden dierbare en te reflecteren op hun verlies en de betekenis van diens autonome dood in hun verdere leven. In Nabestaan biedt Huisman een openhartig, realistisch en indringend beeld van wat een zelfgekozen dood betekent voor de nabestaanden en hoe zij het verlies met zich meedragen.
