Het leest als een sprookje: dankzij een onverwachte erfenis kon de jonge tuinknecht Hendrik van Lunteren de bloem- en boomkwekerij ‘Flora’s Hof’ stichten aan de voet van de Domtoren. De succesvolle onderneming vormde de thuisbasis van drie generaties Van Lunteren – Hendrik, zoon Samuel en kleinzoon
Izaak – die gedurende de negentiende eeuw tot de landelijke top van de horticultuur en (landschaps)architectuur behoorden. Zij waren telkens op de hoogte van internationale ontwikkelingen, of het nu ging om nieuw geïmporteerde planten, bouwtechnische innovaties of ideeën omtrent volksgezondheid.
Hun oeuvre is gerelateerd aan de grote thema’s uit de negentiende eeuw: met ontwerpen voor openbare wandelplaatsen en zelfs complete buitenplaatsen bedienden zij de Utrechtse elite. Vanuit een sterke maatschappelijke betrokkenheid zetten zij zich echter minstens zozeer in voor de verbetering van de leefomstandigheden van ‘minvermogenden’. Vanuit verschillende invalshoeken belicht dit boek deze ten onrechte vergeten familie en hun belangrijkste werken als architecten en landschapsontwerpers.
