Verzen van Willem Kloos verscheen in 1894 bij Versluys
in Amsterdam. Voor een hele generatie werd het op slag
een bijna heilig boek. Kloos was de ‘klankgod’ van het
sonnet. Na de briljante evocatie van de liefde – waaronder
de aangrijpende cyclus ‘Het Boek van Kind en God’ –
volgen drie sterk op de klassieke oudheid geïnspireerde
dramatische fragmenten en sluit de dichter zijn bundel
af met de berucht geworden scheldsonnetten, waarin
hij zijn vrienden van het eerste uur tot op het bot fileert.
Deze heruitgave van de eerste druk van Kloos’ Verzen
is niet alleen een eerbetoon aan de grote dichter. Ook
biedt ze de mogelijkheid kennis te nemen van klassieke
sonnetten waarvan de eerste regels deel uitmaken van
ons collectief bewustzijn: ‘Ik ben een God in ’t diepst van
mijn gedachten’, ‘De Zee, de Zee klotst voort in eindelooze
deining’, ‘De boomen dorren in het laat seizoen’ en
natuurlijk ‘Ik ween om bloemen in den knop gebroken’.
Welke Nederlandse dichter zegt Kloos dat na?
